سینمای ایران می‌تواند در جذب بازار کشورهای همسایه موفق باشد

سینمای ایران با توجه به شاخصه‌های خود می‌تواند در کشورهای همسایه که دارای مشترکات فرهنگی با ایران هستند، به بازار فروش مناسبی دست پیدا کند.

پوران درخشنده، کارگردان سینما، در ارتباط با هفته فرهنگی ایران در باکو گفت: “هفته فرهنگی ایران با نمایش چند فیلم ایرانی از جمله “هیوا”، “باران”، “شمعی در باد”، “اشک سرما”، “یک تکه نان” و … در باکو با استقبال خوبی از سوی مخاطبان و هنردوستان برگزار شد. به گونه‌ای که می‌توان گفت ما به دلیل مشترکات فرهنگی بسیاری که با این مردم داریم می‌توانیم در درازمدت به دستاوردهای فرهنگی بسیار بالایی دست یابیم.”

وی در ادامه افزود: “کشور آذربایجان و شهر باکو که مشترکات فرهنگی و سنتی بسیاری با ایران دارد می‌تواند بازار موفقی برای عرضه تولیدات سینمایی ایران باشد. این کشور دارای شبکه‌های تلویزیونی متعددی است و این شبکه‌ها می‌توانند برای نمایش فیلم‌های ایرانی محل مناسبی باشند. شاید سالن سینما در این شهر کم باشد ولی با یک برنامه‌ریزی صحیح می‌توان تولیدات مشترکی عرضه کرد تا به بازار خوبی برای فروش فیلم‌های ایرانی دست پیدا کنیم.”

درخشنده که همراه رسول ملاقلی‌پور و ناصر شفق در هفته فرهنگی ایران در شهر باکو شرکت کرده بود، درباره دستاوردهای این سفر گفت: “صحبت‌هایی با مسئولان، تهیه‌کنندگان و فیلمسازان این شهر انجام داده‌ایم که در صورت موافقت طرفین کانون فیلمسازی در این شهر ایجاد کنیم و از این طریق توسط کارگردانان و فیلمسازان ایرانی در این شهر آموزش فیلمسازی داشته باشیم. همچنین با کمک این انجمن آثار مشترک سینمایی تولید کنیم.”

وی در ادامه گفت: “کشور آذربایجان بعد از فروپاشی شوروی سابق محل مناسبی است برای سوژه‌های سینمایی است که می‌توان بر اساس همین واقعه قصه‌های جدید و قشنگی نوشت و آثار سینمایی با این مضامین تولید کرد. اماکن مذهبی و بناهای تاریخی و وجود مقبره شخصیت‌های تاریخی از جمله نظامی گنجوی در این شهر می‌تواند سوژه دیگری برای این تولیدات سینمایی باشد. در دو موزه‌ای که در این شهر به نام موزه تئاتر و موزه استقلال وجود دارد، غرفه‌هایی متعلق به ایران است که بسیار دیدنی است و موجب می‌شود ما را بیشتر با این دو کشور از طریق فرهنگی آشنا کند.”

این کارگردان سینما سرمایه‌گذاری همراه با برنامه‌ریزی درست در این کشور را یکی از مهمترین شاخصه‌های ایجاد فضای مشترک برای تقابل فرهنگ این دو کشور دانست و افزود: “حضور پررنگ ایران در بازار فرهنگی این کشور با یک برنامه‌ریزی صحیح و اختصاص بودجه مناسب می‌تواند فرهنگ این دو کشور را که دارای مشترکات بسیاری است به هم نزدیکتر کند. البته بخش خصوصی سینمای ایران نیز می‌تواند با سرمایه‌گذاری فعالیت هنری خود را در این کشور بیشتر کند تا از این طریق بتوانیم آثار سینمایی ایران را در این کشور و دیگر کشورهایی که دارای مشترکات فرهنگی بسیاری با ما هستند نشر و گسترش دهیم.”

سینمای ایران می‌تواند در جذب بازار کشورهای همسایه موفق باشد

آداب غذاخوردن در اسلام

ظروف مناسب برای خوردن و آشامیدن

خوردن و آشامیدن در ظروف طلا ونقره حرام است و در ظرفهای طلا کوب و نقره کوب مکروه است .

خوردن طعام های لذیذ

اسلام خوردن طعام های لذیذ و همچنین دادن این گونه طعام به مردم را خوب می داند، اما باید حلال باشد و در خوردن نیز زیاده روی نشود. زیاده روی در خوردن مثل اسراف است و این اسراف در خوردن، نباید مومن را از عبادات باز دارد، بلکه باید منظور و مقصود فرد از خوردن و آشامیدن کسب نیرو برای عبادت باشد. در احادیث آمده است که در مورد آنچه از مال حلال در دنیا خورده باشید، در آخرت سئوال نخواهد شد و خداوند کریم تر از آن است که از مومن در مورد آنچه از حلال خورده و آشامیده است، سئوال کند.

حضرت عیسی فرمودند: « طعام زیاد و شکم سیر، طراوت صورت را می برد.»

رسول اکرم ص ) فرموده اند که « سیرخوردن طعام، موجب بیماری بَرَص و پیسی می شود» و حضرت امام جعفر صادق (ع ) فرموده اند :  « اگر کسی گوید فلان طعام را خوردم و مرا آزار داد، کفران نعمت الهی است.»

 امام موسی کاظم (ع) فرموده اند: « اگر مردم در طعام خوردن میانه رو باشند ، همیشه بدنشان سالم می ماند.»

اسلام اهمیت زیادی به آنچه می خوریم می دهد و طعام حلالی را که وارد بدن ما می شود، مایه پاکی و قوت برای قدم برداشتن در راه خدا می داند و طعام حرام و ناشایست و ناپاک را ویرانگر  می داند. پس بر ماست که علاوه بر اهمیت به کیفیت آنچه می خوریم، به تأثیر آن در بدن ، روح و روانمان بیاندیشیم.

آداب غذاخوردن در اسلام

الف) مسابقه بین‌المللی

فیلم‌های این بخش با هدف شناخت و ارزیابی آن گونه توانایی‌هاو ظرفیت‌های انسان که موقعیت یگانه او را بین سایر مخلوقات مشخص می‌سازد، برگزار می‌شود.
جشنواره فیلم‌هایی را برای این بخش می‌پذیرد که:
یکم: سال تولیدشان بتعد از ۲۰۰۰ باشد.
دوم:در دوره‌های گذشته جشنواره به نمایش در نیامنده باشند.
سوم: پیش از فوریه ۲۰۰۳ (بهمن ماه ۱۳۸۱) در تهران نمایش داده نشده باشند.
چهارم: به زبان انگلیسی یا فرانسه و یا دارای زیرنویس به یکی از دو زبان یاد شده باشند.
هر کشور می‌تواند حداکثر دو فیلم بلند، سه فیلم کوتاه و کشور ایران حداکثر سه فیلم بلند و چهار فیلم کوتاه را در بخش مسابقه شرکت دهد.
فیلم‌های شرکت کننده را یک گروه انتخاب که اعضایش را دبیر جشنواره تعیین می‌نماید ملاحظه و گزینش می‌نمایند.
یک گروه داوری بین‌المللی شامل حداقل پنج نفر از اعضای آن از میان هنرمندان و صاحبنظران برگزیده خواهند شد، فیلم‌های مسابقه را داوری کرده و جوایز زیر را اهدا می‌نمایند.
سیمرغ بلورین، برای بهترین فیلم بلند.
سیمرغ بلورین، برای بهترین کارگردانی.
سیمرغ بلورین، برای بهترین فیلمنامه.
سیمرغ بلورین، برای بهترین بازیگر.
سیمرغ بلورین، برای بهترین دستاورد هنری یا تکنیکی.
سیمرغ بلورین، ویژه گروه داوران.
سیمرغ بلورین، برای بهترین فیلم کوتاه داستانی.

ب) خارج ازمسابقه:

فیلم‌های این بخش که هم ارز فیلم‌های بخش مسابقه هستند شامل آثاری می‌شوند که:
به لحاظ مغایرت سال تهیه شان با مقررات یا تکمیل تعداد فیلم‌های مسابقه موفق نشده باشند به بخش مسابقه راه یابند.
به لحاظ رعایت مقررات از جهت عضویت یکی از سازندگان فیلم در هیات داوران ، امکان نمایش در بخش مسابقه را نداشته باشند.
سازنده فیلم راسا خواستار نمایش اثرش در این بخش باشد.
به همه فیلم‌هایی که به بخش مسابقه یا خارج از مسابقه راه می‌یابند گواهی شرکت اهداء خواهد شد.

ج) جشنواره جشنواره‌ها:

فیلم‌های این بخش از میان فیلم‌های برگزیده‌ای که در جشنواره‌های مختلف جهانی به نمایش درآمده‌اند، انتخاب خواهد شد.

د) نمایش‌های ویژه:

برای این بخش سه گروه فیلم پیش‌بینی شده است:
فیلم‌هایی که به مناسبت رویدادهای خاصی در سینما، برگزیده می‌شوند.
فیلم‌های کوتاه و بلند، اعم از داستانی و یا مستند که به شناخت سینمای یک منطقه و یا سرزمین و روند تحولات فرهنگی و فنی بپردازد.
فیلم های با ارزشی که تولیدشان پیش از ۲۰۰۰ بوده ویا تولیدات جدیدی که در جشنواره‌ای شرکت نداشته‌اند و به مسابقه نیز راه نیافته‌اند.

ه) محبوب‌ترین فیلم جشنواره:

جشنواره، چون دوره‌های گذشته، از طریق مراجعه به آرای تماشاگران فیلم‌های بخش مسابقه، به محبوب‌ترین فیلم خارجی جایزه سیمرغ بلورین اهداء خواهد شد.

و) برنامه‌های بزرگداشت و مرور آثار:

برنامه‌های بزرگداشت این دوره جشنواره به ستایسش از کوشش‌های ارزشمند هنرمندان برگزیده شامل دو فیلمساز و مرور آثار جدید سینمای دو کشور در شرق و غرب خواهد پرداخت.

به یاد هنر مند فقید مهدی فتحی

در حالی که برپایی نکوداشت ۲ چهره بازیگری در برنامه جشنواره فیلم فجر قرار داشت، «پرویز پرستویی» خواست تا بخش مربوط به خودش منتفی شود اما بخش نکوداشت «خسرو شکیبایی» برگزار می‌‌شود.جشنواره فیلم فجر، بخش نکوداشت «خسرو شکیبایی» بازیگر فقید سینمای ایران را برگزار می‌کند.
خسرو شکیبایی ۲۸ تیر امسال در بیمارستان پارسیان تهران به دلیل سرطان کبد و نارسایی قلبی در ۶۴ سالگی دارفانی را وداع گفت.
 
او سه سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر را برای فیلم‌های «هامون»، «کیمیا» و «سالاد فصل» دریافت کرده و یک بار نیز به عنوان بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم «اتوبوس شب» برنده دیپلم افتخار شده است.
او سه بار نیز برای یک‌بار برای همیشه، سایه به سایه و کاغذ بی‌خط نامزد دریافت سیمرغ بلورین بود و از حیث تعداد نامزدی و دریافت جایزه، جزو رکوردداران تاریخ جشنواره فیلم فجر است.
به گزارش فارس، بخش دیگری از بزرگداشت‌های جشنواره امسال که قرار بود شامل نکوداشت «پرویز پرستویی» باشد به دلیل عدم تمایل این بازیگر در تماس دفتر جشنواره با وی،‌ منتفی شده است.
 
در حالی که مسؤولان اجرایی جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر قصد داشتند در بخش جنبی جشنواره، مراسم نکوداشت «پرویز پرستویی» را برگزار کنند، بنا به درخواست این بازیگر، برنامه بزرگداشت وی برگزار نخواهد شد.
«پرویز پرستویی» که پیش‌تر نیز در جشنواره مورد تجلیل قرار گرفته است، قرار بود در بخش سی‌سال انقلاب مورد تجلیل دوباره قرار گیرد.

نکوداشت خسرو شکیبایی در جشنواره

 
از موضوعاتی که در قرآن به صورت گسترده مطرح شده است موضوع شیطان است و در این کتاب مقدس مطالب بی نهایت مهمی پیرامون «شیطان» آمده است که هر عاقلی را سخت تکان می دهد و به تامل جدی وا می دارد.
شیطان نسبت به پروردگارش بسیار ناسپاس بود «وَکَانَ الشَّیْطَانُ لِرَبِّهِ کَفُورًا » (۱)
شیطان نسبت به پروردگارش نافرمان بود «إِنَّ الشَّیْطَانَ کَانَ لِلرَّحْمَنِ عَصِیًّا » (۲)
شیطان دشمن آشکار انسان است « الشَّیْطَانَ لِلإِنسَانِ عَدُوٌّ مُّبِینٌ » (۳)
شیطان بسیار شکست دهنده و خوار کننده است « وَکَانَ الشَّیْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا » (۴)
«فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا کَانَا فِیهِ » (۵)
شیطان تصمیم دارد بنی آدم را به سرنوشت پدر و مادرشان مبتلاکند پس باید شدیدا از فتنه او برحذر باشید «یَا بَنِی آدَمَ لاَ یَفْتِنَنَّکُمُ الشَّیْطَانُ کَمَا أَخْرَجَ أَبَوَیْکُم مِّنَ الْجَنَّةِ » (۶)
آنچه ذکر شد نمونه بود از آنچه در قرآن مجید راجع به شیطان آمده است و همین مقدار هم به وضوح ضرورت تحقیق از موضوع شیطان نشان می دهد زیرا طبق آیات قرآن شیطان دشمن آشکار انسان است و شناخت دشمن به حکم عقل و شرع از ضروریات است.
شیطان به حقیقت مانع و سد تکامل انسان، به سوی تقرب خدا است. شیطان از خداوند، مهلت خواسته که تا روز قیامت در انسان ها القای وسوسه کند. شیطان قسم یاد کرده که همه انسان ها را به جز مخلصین به گمراهی بکشاند. همه انسان ها حتی اولیا و متقیان از شر او، ایمن و مصون نیستند و در قرآن کریم شیطان به عنوان مظهر فساد و منشا بدی ها معرفی شده که انسان را از روشنایی ایمان به تاریکی کفر و شرک دعوت می کند و در احادیث، مبارزه با این دشمن درونی که همان نفس اماره می باشد به عنوان جهاد اکبر، معرفی شده است.
انسان دارای ابعاد وجودی مختلفی است و یکی از ابعاد وجودی او، بعد منفی همان بعد شیطان صفتی او است و انسان اگر بخواهد، به هدف متعالی خویش که همان تقرب به خدا است واصل شود باید ابعاد وجودی مثبت و منفی خویش را بشناسد. پس می توان بیان کرد که در واقع شیطان شناسی، یکی از ابعاد وجودی انسان است و در اهمیت انسان شناسی همین بس که در احادیث، مقدمه و زمینه معرفی شده است.
در مورد مسئله شیطان در قرآن در کتاب های زیادی به صورت پراکنده از موضوعات مختلف در این زمینه بحث شده است از جمله کتب تفسیری، کتب روایی، صحیفه سجادیه، کتب اخلاقی، عرفانی، نهج البلاغه و در زمینه پرداختن به مبحث شیطان در قرآن توسط آقای احمد زمردیان کتاب شیطان کیست و آیات شیطان چیست توسط آقای کریم برزگر شیطان شناسی به نگارش در آمده است.
شیطان تصمیم دارد بنی آدم را به سرنوشت پدر و مادرشان مبتلاکند پس باید شدیدا از فتنه او برحذر باشید.برای نجات از شر این دشمن خطرناک باید «استعاذه» کرد.

خداوند متعال، به حبیبش می فرماید که چون از شیطان رجیم به تو وسوسه ای رسید از خداوند متعال پناه بخواه زیرا او شنوای داناست «وَإِمَّا یَنزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ إِنَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ » واژه شیطان در قرآن کریم به صورت مفرد هفتاد بار و به صورت جمله شیاطین هجده بار استعمال شده است و شیطان اسم عام است برای هر موجود متمرد شریر و احیانا در روایات بر موجودات موذی و مضر هم اطلاق می شود و این کلمه در واقع وصف است نه اسم علم، اکثر لغت شناسان اصل کلمه شیطان را از «شطن یشطن» به معنای دور شده از خیر می دانند و در مورد عربی بودن با غیر عربی بودن این کلمه میان لغت شناسان اختلاف وجود دارد ولی اکثریت لغت شناسان آن را عربی و مشتق از ابلیس می دانند که به معنای کسی است که از رحمت خدا مایوس شده است و کلمه ابلیس نیز یازده بار در قرآن کریم آمده است . (۷) بعضی این کلمه را عربی و مشتق از ابلیس» می دانند و بعضی می گویند عجمی و جامد است که از زبان دیگر وارد عربی شده است ولی رای اکثریت این است که مشتق از «ابلیس» و به معنای کسی است که از رحمت خدا مایوس شده است.
قرآن کریم افعال و کارهایی را به شیطان نسبت داده است برخی از آنها عبارتند از: استکبار، کفر، حرص، حسد، تعصب، جهالت و شیطان در زمره عالمان نبوده و نیست بلکه اهل کشف و شهود محقق است که اهل سفسطه و غلط اندازی است و محور کارش مغالطه و وهم اندازی است، القای وسوسه، امر به فحشا، ایجاد نسیان از ذکر خدا، ایجاد دشمنی وی به مردم، تعلیم سحر و در واقع می توان گفت که محور همه افعال زشت شیطان است که ایجاد وسوسه در دل انسان ها می کند و همچنین ابلیس دارای ذریه است و گروهی ابلیس را از جن و گروهی او را از ملائکه می دانند ولی ابلیس از جن است چون ابلیس دارای اولاد و ذریه است کار شیطان وسوسه است و وسوسه شیطان به قدری قوی است که ابوین ما آدم و حوا (ع) تحت تاثیر قرار گرفتند شیطان ما را به پیروی از امور غیر قرآنی و شرعی و پیروی از افکار بد و سوء ظن به مردم و به پیروی از گذشتگان که خلاف احکام الهی عمل می کرده و می زیسته اند و به تعلیم دروغ و ترس های واهی و بیهوده شدن و به تسلیم شدن به وسوسه های شیطان و پیروی از وحی باطل و به زیاده روی در کارها و زیاده روی در مال و سوء استفاده از صحت و سلامتی و شراب خواری و خوابیدن در اوقات اختصاصی نماز مخصوصا نماز صبح و دزدی و سرقت بویژه از نماز و خشمناک شدن و شوخی بی حد و حصر نمودن و درگوشی سخن گفتن در مجالس و غیبت و بدگویی دیگران در حضورشان و فراموشی یاد و ذکر خداوند متعال و ترسیدن از فقر و در نتیجه کارهای خیر و خوب را انجام ندادن و جدال و کشمکش و حرام کردن حلال های الهی و کاشتن ناامیدی ها و کوچک شمردن مسلمانان و مردم و کوچک پنداشتن گناهان و مایوس و ناامید بودن از رحمت های الهی و اظهار نگرانی شدید درگرفتاری ها و مصائب و جهل و غرور و کبر دعوت می کند.
شیطان در این برنامه ها از ابزار و شیوه هایی مانند خطوات و همزات که در واقع طرق و راه های او به صورت تدریجی می باشد استفاده می کند. در این برنامه ها او به تنهایی عمل نمی کند، بلکه دارای نیروهایی از قبیل ذریه، حزب، اولیاء و جنود می باشد. راه مقابله با شیطان این است که به خداوند متعال پناه برد و استعاذه و توبه کرد و به او توکل نمود زیرا خداوند متعال شنوا و دانا است.
پناه خواهی از خداوند عالی ترین مراحل پناهندگی و بزرگترین ضامن اجرای مقررات اخلاقی است. کسانی که به خدا ایمان دارند و از روی حقیقت او را یگانه معبود شایسته پرستش می دانند بر هواپرستی و مال پرستی و شهوت پرستی و نظائر اینها نمی گرایند.
خداوند شیطان را به سجده کردن در مقابل آدم امر کرد ولی شیطان با عدم اطاعت از فرمان خدا در واقع اولین گناه در عالم را انجام داد و در مقابل خداوند ادعای بزرگی و تکبر کرد و به دلیل استکبار و ادعای استقلال ذاتی خویش از درگاه الهی رانده شد و مشمول لعنت الهی گردید و از زمره کافران محسوب شد.
ابلیس بعد از آنکه بر اثر ابای استکباری از سجده مورد رجم و لعن قرار گرفت درخواست انظار کرد و از خداوند مهلت خواست تا روز قیامت، به منظور بقاء در دنیا و ایجاد انحراف و گمراهی در انسان ها، خداوند تبارک و تعالی نیز با تقاضای او موافقت کرد. برخی از مفسران معتقدند که شیطان ابتدا مومن بوده ولی قبل از اعلان به فرمان خدا به سجده در مقابل آدم کافر گشته ولی این صفت را کتمان کرد تا اینکه هنگام اعلان فرمان خدا این صفت درونی را آشکار. در قیامت همه شیاطین برانگیخته می شوند و خداوند می فرماید: بحق سوگند که جهنم را از تو و پیروانت پر می کنم. جهنم کیفر شماست کیفری فراوان. شیطان به پیروانش در روز قیامت می گوید: من هیچ گونه سلطه ای بر شما نداشته ام جز اینکه شما را دعوت کردم و شما پذیرفتید پس مرا سرزنش نکنید. نه من فریادرس شما هستم و نه شما فریادرس من و من بیزارم از اینکه مرا در دنیا شریک خدا و طاعت قرار دادید و به تحقیق برای ستمکاران عذاب دردناکی است. شیطان رانده شده از درگاه الهی سمبل و مصداق زشتی ها و بدی هایی است که در امیال و خواسته ها و نیات انسانی تجلی کرده و میوه اش رفتار و کردار زشتی است که از آدمی صادر می شود.
خداوند متعال، به حبیبش می فرماید که چون از شیطان رجیم به تو وسوسه ای رسید از خداوند متعال پناه بخواه زیرا او شنوای داناست «وَإِمَّا یَنزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ إِنَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ.»
در همه ادیان مشهور (زردشتی- یهودیت و مسیحیت) مثل اسلام از یک موجود شریر، بدخواه و بدکار که با انسان و مصالح او ستیز نام برده است ولی صنع این موجود از حیث ماهیت، صفات و حدود اختیارات کاملامختلف است، یکی او را در مقابل ذات خداوند نیک ها قرار داده و دیگری در برابر ملائکه و آن دیگری مخلوقی ضعیف در حد کلب معلم (سگ آموخته)
بی شک این اختلاف از ناحیه آن ادیان نیامده است زیرا همه ادیان از صدر عالم تا خاتم یک دین بیش نیستند که در چهره های مختلف ظاهر شده اند «ان الدین عندالله الاسلام» و همه پیامبران یکسان هستند «لانفرق بین احد من رسله» بلکه این اختلاف از آنجا ناشی شده است که کتب اصلی آن ادیان آن طور که وحی مستقیم بوده است از بین رفته است.
عدو شود سبب خیر اگر خدا بخواهد این مطلب واقعا در مورد دشمنی شیطان با انسان صادق است زیرا: ادامه حیات ابلیس برای موجود مختاری مثل انسان که با ایمان به اختیاری به تکامل برسد نه تنها ضرر نداشت بلکه به عنوان یک نقطه منفی برای تقویت نقاط مثبت موثر نیز بود.
خداوند متعال می فرماید: چون کار پایان گیرد شیطان به پیروانش می گوید: خدا به شما وعده حق داد و به من وعده داد و تخلف کردم «و قال الشیطان لما قضی الامران الله وعدکم و عدالحق و وعدتکم فاخلفتکم» من هیچ گونه سلطه بر شما نداشتم جز اینکه شما را دعوت کردم و شما پذیرفتید «و ما کان لی علیکم من سلطان الاان دعوتکم فاستجبتم» پس مرا سرزنش نکنید و خود را سرزنش کنید «فلاتلومونی ولو موالانفسکم»
نه من فریادرس شما هستم و نه شما فریادرس «ما انا بمصرخکم و امانتم بمصرفی» من بیزارم از اینکه مرا در دنیا شریک خدا در طاعت قرار دادید.
«انی کفرت بما اشد کتمون من قبل» به تحقیق برای ستمکاران عذاب دردناکی است «ان الظالمین لهم عذاب الیم» روی همین جهت در روایات از «نفس» به عنوان دشمن ترین دشمن ها یاد شده است.
 
منیژه محمود پور
دین و اندیشه – شکوری

    1- اسرا/ ۲۷
    2- مریم/ ۴۴
    3- یوسف/۵
    4- فرقان/ ۲۹
    5- بقره/ ۳۶
    6- اعراف/۲۷
    7- شعراء/ ۹۵ و سباء/۲۰
    منابع:
    1- قرآن کریم.
    2- نهج البلاغه، علی بن ابیطالب، گردآوری، ابوالحسن محمد بن الحسین معروف به سید رضی، ترجمه جعفر شهیدی، علمی و فرهنگی .۱۳۸۰
    3- صحیفه سجادیه، علی بن الحسین (زین العابدین)، مترجم محسن غرویان، و عبدالجواد ابراهیم، چاپ اول .۱۳۷۶
    4- ابلیس، عباس محمود العقاد، راز نهفته مصر للطبع و النشر الفجاله، القاهره، بی تا.
    5- ابلیس نامه یا قصه های شیطان، محسن غفاری، انتشارات پیام آزادی، چاپ اول .۱۳۷۷
    6- اخلاق در قرآن، محمد تقی مصباح یزدی، انتشارات امیرکبیر، تهران چاپ دوم ۱۳۷۲ ش.
    7- جن و شیطان در ادبیات و ادیان، زین العابدین دست داده، ناشر مجتمع فرهنگی و هنری شهید عبدالرضا مصلی نژاد جهرم، چاپ اول .۱۳۷۷
    8- جن و شیطان، تحقیقی قرآنی، روایی و عقلی، علیرضا رجالی تهرانی، انتشارات نبوغ چاپ اول زمستان .۸۵
   

شیطان در تعابیر قرآنی

Size : 848 kb

لینک دانلود  مستقیم  Mobha.cOm

 (Copy Right By : – [ W w W . M o b h a . c O m ] Team ” 2007 – 2009″)

دو تم زیبای گوشی های موبایل سونی اریکسون

mobha

اوصاف‌ قرآن‌ در نهج‌البلاغه‌
قرآن‌ ناطق‌، امام‌ امیرالمؤمنین‌ علی‌(ع)، در خطبة‌ ۱۹۸ نهج‌البلاغه‌، بعد از بیان‌ ارزش‌ تقواو ویژگیهای‌ اسلام‌ و بعثت‌ پیامبر(ص)،ارزش‌ و ویژگیهای‌ جامعی‌ را برای‌ قرآن‌برشمرده‌اند که‌ به‌ وضوح‌، گویای‌ راستی‌ و عمومیت‌ و فراگیری‌ مواعظ‌ و امثال‌ و حکم‌قرآن‌ کریم‌ است‌. بی‌ هیچ‌ توضیحی‌، بخشی‌ از بیانات‌ آن‌ حضرت‌ را در ادامه‌ آورده‌ایم‌:
«ثُم‌َّ اَنزَل‌َ عَلَیه‌ِ الکِتاب‌َ» (سپس‌ قرآن‌ را بر او نازل‌ فرمود)؛
«نوراً لاتُطفَأُ مَصابیحُه‌ُ»(قرآن‌ نوری‌ است‌ که‌ خاموشی‌ ندارد)؛
«وَ سِراجاً لایَخبُو تَوَقُّدُه‌ُ» (چراغی‌ است‌ که‌ درخشندگی‌ آن‌ زوال‌ نپذیرد)؛
«وَ بَحراً لایُدرَک‌ُ قَعرُه‌ُ» (دریایی‌ است‌ که‌ ژرفای‌ آن‌ درک‌ نشود)؛
«وَ مِنهاجاً لایُضِل‌ُّ نَهجُه‌ُ» (راهی‌ است‌ که‌ روندة‌ آن‌ گم‌راه‌ نگردد)؛
«وَ شُعاعاً لایُظلِم‌ُ ضَوؤُه‌ُ» (شعله‌ای‌ است‌ که‌ نور آن‌ تاریک‌ نشود)؛
«وَ فُرقاناً لایُخمَدُ بُرهانُه‌ُ» (جداکنندة‌ حق‌ و باطلی‌ است‌ که‌ درخشش‌ برهانش‌ خاموش‌نگردد)؛
«وَ تِبیاناً لاتُهدَم‌ُ اَرکانُه‌ُ» (بنایی‌ است‌ که‌ ستونهای‌ آن‌ خراب‌ نشود)؛
«وَ شِفاءً لاتُخشی‌ اَسقامُه‌ُ» (شفادهنده‌ای‌ است‌ که‌ بیماریهای‌ وحشت‌انگیز را درمان‌ کند)؛
«وَ عِزّاً لاتُهزَم‌ُ اَنصارُه‌ُ» (قدرتی‌ است‌ که‌ یاورانش‌ شکست‌ ندارند)؛
«وَ حَقّاً لاتُخذَل‌ُ اَعوانُه‌ُ» (و حقی‌ است‌ که‌ یاری‌کنندگانش‌ مغلوب‌ نشوند)؛
«فَهُوَ مَعدِن‌ُ الایمان‌ِ وَ بُحبوحَتُه‌ُ» (پس‌ قرآن‌ معدن‌ ایمان‌ و اصل‌ آن‌ است‌)؛
«وَ یَنابیع‌ُ العِلم‌ِ وَ بُحورُه‌ُ» (چشمه‌های‌ دانش‌ و دریاهای‌ علوم‌ است‌)؛
«وَ رِیاض‌ُ العَدل‌ِ وَ غُدرانُه‌ُ» (سرچشمة‌ عدالت‌ و نهر جاری‌ عدل‌ است‌)؛
«وَ اَثافِی‌ُّ الاِسلام‌ِ وَ بُنیانُه‌ُ» (پایه‌های‌ اسلام‌ و ستونهای‌ محکم‌ آن‌ است‌)؛
«وَ اَودِیَة‌ُ الحَق‌ِّ وَ غیطانُه‌ُ» (نهرهای‌ جاری‌ زلال‌ حقیقت‌ و سرزمینهای‌ آن‌ است‌)؛
«وَ بَحرٌ لایَنزِفُه‌ُ المُستَنزِفون‌َ» (دریایی‌ است‌ که‌ تشنگان‌ آن‌ آبش‌ را تمام‌ نتوانند کشید)؛
«وَ عُیون‌ٌ لایُنضِبُها الماتِحون‌َ» (و چشمه‌ای‌ است‌ که‌ آبش‌ کمی‌ ندارد)؛
«وَ مَناهِل‌ُ لایَغیضُها الوارِدون‌َ» (محل‌ برداشت‌ِ آبی‌ است‌ که‌ هر چه‌ از آن‌ برگیرندکاهش‌ نمی‌یابد)؛
«وَ مَنازِل‌ُ لا یَضِل‌ُّ نَهجَها المُسافِرون‌َ» (منزلی‌ است‌ که‌ مسافران‌ راه‌ آن‌ را فراموش‌نخواهند کرد)؛
«وَ اَعلام‌ٌ لا یَعمی‌” عَنها السّائِرون‌َ» (و نشانه‌هایی‌ است‌ که‌ روندگان‌ از آن‌ غفلت‌نمی‌کنند)؛
«وَ “اکام‌ٌ لا یَجوزُ عَنها القاصِدون‌َ» (کوهسار زیبایی‌ است‌ که‌ از آن‌ نمی‌گذرند).
 
الف.شکوری/گروه دین و اندیشه تبیان
تنظیم:س.آقازاده

آب شفا بخش

شاید اگر بگوییم پذیرفتن خود، همانطوری که هستید (خود‌پذیری) و احساس خوب در مورد خودتان هنگامی که به توانایی‌های خود اعتماد دارید (عزت نفس)، برای تمام جنبه‌های زندگی‌تان نه تنها در زمان حال، بلکه برای باقی عمرتان، سودمند واقع می‌شود، بزرگنمایی (غلو) نکرده باشیم!

چطور می‌توانید تعریفی از خودپذیری داشته باشید؟

در ساده‌ترین تعریف، خودپذیری یعنی اینکه شما خودتان را به‌صورت کامل و آنچنانی که هستید، بپذیرید. مفهوم درست خود پذیری یعنی اینکه شما هم پذیرای نکات مثبت وجود خود باشید و هم پذیرای نکات منفی آن.

بنابراین خودپذیری فرایندی است که انسان را به سوی پذیرش افکار و احساسات، بدون انکار یا طفره رفتن، متمایل می‌کند. فقدان خود پذیری باعث می‌شود که تمایلی به پذیرش افکار و احساسات خود نداشته باشید و در نتیجه آن به‌خود انکاری روی آورید.

بنابراین خود پذیری در مفهوم درست آن یعنی به جای انکار، انتخاب، نادیده انگاشتن یا سرکوب کردن آن چیزهایی که در وجود خودتان نمی‌پسندید، صادقانه حقایقی را در مورد واقعیت وجودیتان، بپذیرید.

خود پذیری به معنای آنکه شما نمی‌توانید چیزهایی را که در وجود خودتان دوست ندارید، تغییر دهید، نیست! بلکه ترجیحاً تنها روشی است که شما می‌توانید چیزهایی را که نمی‌پسندید تغییر داده و بهبود بخشید.

احساسات خود را بپذیرید

درست است که خودپذیری شما را به سوی لمس و پذیرش احساسات سوق می‌دهد اما این به معنای اینکه احساسات بر امور حکمفرما و تفکر منطقی ناتوان شود، نیست. به‌عنوان مثال، فرض کنید شما امروز حوصله کار کردن را ندارید اما می‌دانید که مجبورید سر کار بیایید، چرا که در حال تکمیل یک پروژه مهم هستید.

فردی که مهارت خود پذیری ندارد در اینگونه مواقع به‌طور خودکار سعی بر تکذیب یا سرکوب احساساتش دارد چرا که نمی‌داند چطور می‌توان واقعیت و احساسات را همزمان در نظر گرفت. توالی این نادیده انگاری احساسات می‌تواند به‌صورت مشکلات جسمی مانند نا‌امیدی، استرس، خستگی یا حتی عصبانیت نمود پیدا کند.

این قضیه به این دلیل اتفاق می‌افتد که به احساس حقیقی خود توجه نکرده و روز خود را با خودانکاری و نادیده گرفتن واقعیت آغاز می‌کنید. در نتیجه شما نمی‌توانید رفتار مناسبی برای چاره اندیشی این موقعیت، اتخاذ کنید چرا که درون خودتان تضاد وجود دارد و دچار علائم جسمی اشاره شده در بالا هستید.

البته در موقعیت یاد شده، کسی که دارای مهارت خود پذیری است- برخلاف افراد دیگر که ترجیح می‌دهند در مقابل احساسات خود با تکذیب یا سرکوب آن، مقاومت کنند- می‌تواند اعتراف کند که حوصله کار کردن ندارد اما همزمان با پذیرش احساسات خود، پروژه کاری خود را نیز تکمیل می‌کند.

در نتیجه این‌گونه افراد روز خود را با ذهنی روشن آغاز کرده و روی کار خود تمرکز می‌کنند.

تمرین کنید، چه چیزی را باید بپذیرید

پذیرفتن هر آنچه تجربه کرده‌اید یا در حال تجربه آن هستید، یکی از اجزای اساسی خود پذیری است و حتی ممکن است نقش مهمی در تعیین میزان سلامتی شما در آینده داشته باشد.

بسیاری از پزشکان معتقدند، شمار زیادی از بیماری‌هایی که افراد به آن مبتلا می‌شوند ناشی از احساس‌های منفی‌ای است که در طول زندگی دچار شده‌اند اما آنها را بروز نداده‌اند.

مادامی که فردی قادر به پذیرش ِاحساساتی مانند تنفر، عصبانیت و خشم نباشد و نتواند از طریق بخشیدن آنها، احساس رهایی یابد، تأثیرات منفی بر زندگیش خواهند داشت.

در حقیقت، بیمارانی که به‌نظر درمان ناپذیر بوده‌اند، چگونه با پذیرفتن اشتباهات و ناراحتی‌های موجود در گذشته‌شان و بخشیدن آنها، شفا یافته‌اند.

هرچند این بخشش برای بسیاری از بیماران آسان نیست و لازمه‌اش شجاعتی است که بتوان از طریق آن با دردی که در سراسر زندگی سرکوب شده، مواجه شد.

در این مرحله است که بیماران واقعیت شرایط خود را اعتراف، تجربه و درک می‌کنند و توان می‌یابند، انرژی منفی‌ای که در زندگی‌شان باعث احساس بیماری در آنها شده را رها سازند.

این مثال تنها یکی از سودمندی‌های قابل توجه ِ خودپذیری است که در زندگی شما نمود پیدا می‌کند.

مجبور نیستید هرچیزی را که می‌پذیرید، دوست داشته باشید

یکی از بزرگ‌ترین مفاهیم اشتباه که افراد در مورد خودپذیری به آن باور دارند این است که تصور می‌کنند خودپذیری یعنی هرچیزی را باید دوست داشته باشند و قادر به تغییر دادن هیچ‌چیز نخواهند بود. این باور نمی‌تواند برآمده از یک حقیقت باشد!

مهم است بدانیم، خود پذیری لزوماً به معنای دوست داشتن یا لذت بردن از همه آن چیزهایی که پذیرفته‌ایم، نیست! بلکه به معنای پذیرش واقعیت صحیح یک موقعیت است حال، آن واقعیت برایمان خوشایند باشد یا نباشد!

افرادی که خود وجودیشان را پذیرفته‌اند، درک می‌کنند که واقعیت، حقیقت دارد و فرار از مشکلات، راه حلی برای آن نیست. اینگونه افراد همچنین درک می‌کنند که همزمان با پذیرش چیزهایی که دوست ندارند، می‌توانند آنها را تغییر داده یا بهبود بخشند.

هر خطایی، همیشه علتی دارد

خود پذیری باعث می‌شود شما احساس رحم و شفقت نسبت به‌خود پیدا کنید و دوست خود شوید. این حالت بدین معنا نیست که اگر کاری انجام دادید که باعث شرمساری یا تأثر است، تلاش کنید کار اشتباه خود را درست جلوه دهید. بلکه خود پذیری باعث می‌شود که رفتار خود را مورد بررسی قرارداده و در آن تجدید نظر کنید. این عمل مستلزم آن است که چرایی انجام یک رفتار را درک کنید و بفهمید چرا یک رفتار باعث احساس بد یا احساس خوشایند می‌شود و در چه زمانی کدام رفتار مناسب یا حتی ضروری است؛ مخصوصاً نکته آخر بسیار مهم است.

هرچند تقریبا امکان ندارد به چرایی رفتار کسی در وهله اول و بدون مشاهده انگیزه‌ها و علل درونی که به افراد اجازه انجام رفتاری را می‌دهد، پی ببریم.

برای به تصویر در آوردن این موضوع می‌توانید یک جانی یا قاتل سریالی را در نظر بگیرید. اگر از یک جانی بپرسید که چرا فردی را به قتل رسانده است، ابتدا به شما خواهد گفت او معتقد است که آن فرد مستحق مرگ بوده است و بعد دلیلی برای چرایی این عمل خود خواهد آورد. این دلیل رفتارش را توجیه و اجازه پیشبرد و انجام آن را صادر کرده است.

این اصل ساده نه تنها برای توجیه رفتار یک قاتل بلکه برای توجیه رفتار همه افراد به کار می‌رود. هر کسی برای کاری که انجام می‌دهد در ذهن خود دلیلی دارد که آن دلیل به او اجازه انجام آن رفتار را می‌دهد. حتی اگر در عمل آنچه انجام گرفته است بسیار اشتباه باشد اما پذیرش آن نشان می‌دهد که دلیلی برای انجامش وجود داشته است.

هنگامی که در حال تمرین – خود پذیری هستید بسیار مهم است درک کنید، همیشه در بعضی از انواع موضوعات که بدترین رفتارها در آن نمود پیدا می‌کند، می‌توانید قبل از انجام آن رفتار نادرست، اشتباه بودن آن را احساس کنید.

بنابراین در مفهوم درست، خود‌پذیری ناشی از رفتار اشتباه، درست انگاشتن یا بالعکس نیست، بلکه خود پذیری یعنی درک موضوعات و نتایج رفتارهایی که از شما سر می‌زند.

همشهری آنلاین
ترجمه سمیه صیادی‌فر

بیاموزید که احساسات و افکار خود را بپذیرید

persianv

یاد او (۱۰)

در قسمت های اخیر سریال یوسف پیامبر نشان داده می شود که زلیخا برای استجابت دعای خویش پس از ناامید شدن از همه خدایان دروغین و رها شدن از همه تعلقات مادی رو بسوی معبود حقیقی آورده و نور ایمان درونش روشن می گردد. تحلیل این مطلب مجال بیشتری می طلبد اما نقش نیازهای مادی در یاد کردن خداوند متعال یکی از پیام های این اتفاق هست که توضیحات مختصری در همین زمینه را براساس سخنان آیت الله مصباح یزدی در کتاب یاد او با هم می خوانیم.
# نقش نیازهاى مادى و معنوى در یاد کردن خداوند

مهم ترین دلیل لزوم ذکر خدا نیاز فطرى خود انسان است. انسان از آغاز زندگى خود را برتر از این جهان ماده مى بیند و حقیقت مطلقى را مى جوید که زیبایى مطلق باشد تا دل به او ببندد. در این میان تنها خدا است که از هر عیب و نقص مبرا و شایسته پرستش است. از این رو همه انسان ها با گرایشى از درون خویش، او را مى طلبند و حتى آنان که به ظاهر به غیر خدا دل بسته اند در تعیین مصداق به خطا رفته اند وگرنه در حقیقت او را مى جویند.
عمده ترین انگیزه انسان براى توجه به خدا، نیازهاى مختلف مادى و معنوى و در یک کلام، ضعف و نقص وجودى اوست. بر همین اساس، مراتب و انواع مختلفى براى ذکر تحقق مى یابد. مثلا کسى که در تامین غذاى خود مشکل دارد، نیاز به غذا او را متوجه صفت رازقیت خداوند مى کند و او خداوند را با اسم یا رازق مى خواند. چنین کسى حتى اگر در آن لحظه یا الله نیز بگوید، در واقع صفت رازقیت خداوند را در نظر گرفته است چون او ابتدا صفت رازقیت خداوند را تصور کرده و همان صفت انگیزه توجه به خداوند شده است. هم چنین، سایر نیازهاى انسان هر یک انگیزه براى توجه به اسم خاصى از اسماى الهى را پدید مى آورند.
پس با توجه به انگیزه هاى مادى و معنوى و سطح توجهى که انسان به خداوند دارد، مراتب ذکر شکل مى گیرد. در آغاز، انسان از مسیر نیازهاى مادى به خداوند توجه مى یابد. مثلا وقتى به بیمارى و مشکلى گرفتار مى شود، فطرتا به خداوند توجه پیدا مى کند و با راز و نیاز، از او مى خواهد که مشکلش را مرتفع سازد.
اگر چه چنین ذکر و توجهى که با انگیزه مادى انجام پذیرفته با عبادت اولیاى خدا تفاوت اساسى دارد اما نباید آن را نادیده گرفت؛ چون همین انگیزه ها نیز بین ما و خداوند پیوند ایجاد مى کنند و باعث مى شوند انسان از خداوند و توجه به او غافل نگردد. چیزى که هست باید متوجه باشیم که با این انگیزه هاى مادى و دنیوى در آغاز راه قرار داریم و به اولین و پایین ترین مراتب ذکر خداوند رسیده ایم.
در مطلب آینده مراتب دیگر ذکر خدا را بررسی خواهیم کرد. انشاءالله

سخنرانی آیت الله مصباح یزدی؛ تنظیم برای تبیان:ملکی.

نیاز = یاد

محمد بن هارون از ابوالحسین بن ابى البغل کاتب نقل کرد که او گفت از طرف منصور بن صالحان کارى به عهده گرفته بودم، بین من و او به واسطه آن کار تیره شد، به طورى که مجبور شدم خود را پنهان کنم ابو منصور پیوسته مرا جستجو مى کرد مدتى هراسان و سرگردان در حال اختفا گذراندم .
در یک شب جمعه تصمیم گرفتم به مقابر قریش حرم مطهر حضرت موسى بن جعفر و امام محمد تقى (علیهما السلام ) بروم . آن شب را در آنجا بسر بردم تا خداوند گشایشى عنایت کند. باران مى آمد، باد هم مى وزید، شب تاریکى بود. وارد حرم شدم . از ابو جعفر متصدى حرم خواهش کردم درها را ببندد و کوشش کند کسى وارد نشود تا با خاطرى آسوده و حضورى قلب عرض نیاز و دعا کنم ، در ضمن از گرفتار شدن به دست اشخاصى که در جستجویم بودند ایمن باشم ، پذیرفت و درها را بست .
شب به نیمه رسید باد و باران آنقدر زیاد بود که رفت و آمد مردم را قطع نمود. من با دلى آکنده از اندوه و اشک جارى دعا مى کردم و زیارت مى نمودم . در این بین یک مرتبه متوجه صداى پائى از طرف قبر مولى موسى بن جعفر (علیه السلام ) شدم . نگاه کرده مردى را دیدم مشغول زیارت است بر آدم و انبیاء اولوالعزم سلام داد. ائمه طاهرین (علیهم السلام ) را زیارت نمود ولى نامى از حجة بن الحسن (روحى فداه ) نبرد. بسیار در شگفت شدم با خود گفتم ممکن است فراموش کرده باشد یا آن جناب را نمى شناسد احتمال نیز دارد که مذهبش همین باشد.
زیارتش تمام شد دو رکعت نماز خوانده به طرف مدفن حضرت جواد (علیه السلام ) آمد همانند سلام و زیارت اول باز تکرار کرد دو رکعت نماز خواند چون او را نمى شناختم ترس مرا فرا گرفت . دیدم جوانى است کامل لباس سفیدى پوشیده و عمامه اى با حنک (گوشه اى از عمامه که بر دوش و زیر گلو آویز شود) بر سر بسته است . ردائى نیز بر شانه انداخته . این بار که زیارتش تمام شد به طرف من توجه کرد فرمود ابوالحسین بن ابى البغل (این انت من دعاء الفرج ) ؛ اگر گرفتارى چرا دعاى فرج را نمى خوانى ؟ پرسیدم آن دعا چگونه است ؟
فرمود دو رکعت نماز مى خوانى آنگاه این دعا را تلاوت مى کنى
یا من اظهر الجمیل و ستر القبیح یا من لم یواخذ بالجریرة و لم یهتک الستر یا عظیم المن یا کریم الصفح یا حسن التجاوز و یا واسع المغفرة یا باسط الیدین بالعطیة یا منتهى کل نجوى و غایة کل شکوى یا عون کل مستعین و یا مبتدئا بالنعم قبل استحقاقها یا رباه (ده مرتبه) یا غایة رغبتاه (ده مرتبه) اسئلک بحق هذه الاسماء و بحق محمد و آله الطاهرین (علیهم السلام ) الا ما کشفت کربى و نفسى همى و فرجت غمى و اصلحت حالى .
پس از این عمل هر چه خواستى دعا کن و حاجت خود را بخواه آنگاه طرف راست صورت را بر زمین مى گذارى و در آنحال صد مرتبه مى گوئى. یا محمد یا على یا على یا محمد اکفیانى فانکما کافیاى انصرانى فانکما ناصراى .
پس از آن ، طرف چپ صورت را بر زمین مى گذارى صد مرتبه مى گوئى: (ادرکنى ) آنگاه مى گوئى : (الغوث الغوث الغوث ) این لفظ را زیاد تکرار مى کنى تا اینکه نفست تمام شود در این موقع سر از زمین برمى دارى خداوند به کرمش حاجتت را برمى آورد انشاء الله تعالى .
اگر گرفتارى چرا دعاى فرج را نمى خوانى ؟امام زمان ولی ماست بی شک گره از کار همگان می گشاید.همین که من مشغول آن دعا و نماز شدم از حرم بیرون شد. پس از آنکه پایان رفت پیش ابو جعفر رفتم تا سوال کنم این مرد چگونه وارد شد، درها را مانند اول بسته دیدم در شگفت شدم با خود گفتم شاید در دیگرى هست که من از آن اطلاعى ندارم . ابو جعفر را دیدم از اطاق روغن چراغ بیرون آمد، نزد او رفته جریان را به صورت گله گفتم پاسخ داد درها همانطور بسته است و من باز نکردم ولى به این وضع که مى گوئى آن آقا مولاى ما صاحب الزمان (علیه السلام ) است مکرر در مثل چنین شبى هنگام خلوت بودم  آن آقا را دیده ام .
بسیار اندوهگین شدم که چرا من آنجناب را نشناختم و این سعادت پر ارج را از دست دادم . از حرم بیرون آمدم نزدیک سپید شدن افق بود. به طرف کرخ رفتم همان محلى که مدت ها مخفیانه آنجا زندگى مى کردم هنوز چاشتگاه نشده بود چند نفر از کارداران ابن ابى صالحان در پى من آمدند با خود امانى از وزیر آورده بودند از دوستانم محل مرا مى پرسیدند. نامه را که خط خود وزیر دیدم با یکى از دوستان مورد اعتمادم پیش او رفتم . همین که چشمش به من افتاد از جاى حرکت کرده مرا به طورى در آغوش ‍ گرفت که تاکنون هیچ سابقه نداشت گفت گرفتاریت به جائى رسید که شکایت مرا به مولایم صاحب الزمان (علیه السلام ) بکنى؟ گفتم من درخواستى از آنجناب نمودم او در دنباله کلام خود افزود: دیشب در خواب مولاى خود صاحب الزمان (علیه السلام ) را دیدم (همان شب جمعه ) به من امر کرد که نسبت به تو نیکى کنم و چنان دستور را صریح و محکم ادا کرد که ترسیده از خواب جستم .
گفتم لا اله الا الله گواهى مى دهم که این خانواده نهایت حقانیت را دارند. به من فرمود چنین و چنان کن تفصیل دستورات را برایش شرح دادم . وزیر بسیار در شگفت شد پس از آن نیکى هائى به من کرد که خیال نمى کردم از او صادر شود و به منظورى نائل شدم که تصورش را نمى کردم البته تمام به برکت مولى صاحب الزمان عجل الله فرجه بود.۱
 

افسوس که عمرى پى اغمار دویدیم                    از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم 

سرمایه ز کف رفت تجارت ننمودیم                       جز حسرت و اندوه متاعى نخریدیم 

بس سعى نمودیم ببینیم رخ دوست                    جانها بلب آمد رخ دلدار ندیدیم 

ما تشنه لب اندر لب دریا متحیر                          آبى بجز از خون دل خود نچشیدیم 

اى بسته بزنجیر تو دلهاى محبان                         رحمى که در این بادیه بس رنج کشیدیم 

چندانکه شب و روز بیاد تو نشستیم                     از شام فراقت چو سحرگاه ندمیدیم 

تا رشته طاعت بتو پیوست نمودیم                       هر رشته که بر غیر ببستیم بریدیم 

شاها بتولاى تو در مهد غنودیم                             بر یاد لب لعل تو ما شیر مکیدیم 

اى حجت حق پرده ز رخسار برافکن                        کز هجر تو ما پیرهن صبر دریدیم 

اى دست خدا خدا دست برآور که ز دشمن               بس ظلم دیدیم و بسى طعنه شنیدیم 

شمشیر کجت ، راست کند قامت دین را                   هم قامت ما را، که ز هجر تو خمیدیم 

شاها ز فقیران درت روى مگردان                               بر درگهت افتاده بصد گونه امیدیم
 
منبع : آگاه شویم حسن امیدوار جلد ۱۴٫
تنظیم: گروه دین و اندیشه تبیان

۱- فرج المهموم سید بن طاووس در تاریخ علماء نجوم ، ص ‍ ۲۴۷٫
 

با یک توسل نجات یافت